تأثیر استفاده از گارمنت فشاری (Compression Garment) بر ناحیه دهنده چربی (Donor Site) و ناحیه گیرنده (Recipient Site) چگونه است؟

لیپوساکشن High-Definition (HD Liposuction) در نواحی جانبی (Flanks)، کمر و بالای باسن، صرفاً برای تأمین چربی نیست، بلکه برای کانتورینگ (Contouring) و به حداقل رساندن انتقال بین کمر و باسن است. این کانتورینگ شدید، برجستگی باسن را به صورت بصری تقویت می‌کند.

تزریق چربی به Hip Dips یا ناحیه تروکانتریک (Trochanteric Area) برای اصلاح کانتور است. چربی در این بخش باید با دقت زیاد و در لایه زیرپوستی سطحی تزریق شود تا پیوستگی لازم با سایر بخش‌های باسن ایجاد شده و از ناهنجاری‌ها جلوگیری شود.

تزریق در لایه سطحی برای اصلاح عیوب کانتور و ایجاد پوست صاف‌تر کاربرد دارد، در حالی که تزریق در لایه عمیق‌تر، حجم اصلی و برجستگی را فراهم می‌کند. تزریق باید به صورت یکنواخت (در پاس‌های کوچک) در هردو لایه صورت گیرد.

جراحی ثانویه تنها پس از تثبیت کامل نتایج اولیه (حداقل ۶ تا ۱۲ ماه پس از جراحی اول) توصیه می‌شود. این امر شامل اصلاح عدم تقارن‌های جزئی یا افزایش حجم بیشتر است که در صورت جذب بیش از حد چربی رخ داده باشد.

پروتکل‌های پیشرفته شامل ترکیبی از بلوک‌های عصبی (TAP Block یا PECS Block) حین جراحی، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) و داروهای ضد درد خفیف است تا از استفاده از مسکن‌های افیونی قوی به حداقل رسیده و ریکاوری سریع‌تر شود.

از روش‌های لیپوساکشن کم‌فشار (Low-Pressure Liposuction) مانند PAL (Power-Assisted Liposuction) یا روش‌های دستی، برای حفظ ساختار سلول‌های چربی و آسیب کمتر به آن‌ها استفاده می‌شود. سرعت بالای دستگاه یا حرارت زیاد، بقای سلول‌ها را کاهش می‌دهد.

نرخ جذب مجدد (معمولاً ۲۰ تا ۵۰ درصد) به تکنیک جراحی (مثلاً حجم تزریق در هر پاس)، کیفیت چربی و ثبات وزن بیمار بستگی دارد. جراحان با استفاده از تزریق در لایه‌های مختلف و جلوگیری از تزریق توده‌ای، بقای چربی را بهینه‌سازی می‌کنند.

در حالت طبیعی خیر، چربی تزریق‌شده گلوله‌گلوله نمیشه — اگر: ✅ به‌صورت اصولی و در لایه‌ی درست تزریق شده باشه، ✅ حجم تزریق‌شده بیش از ظرفیت بافت نباشه، ✅ و بعد از تزریق مراقبت‌های اولیه (فشار ندادن، گرما ندیدن، ماساژ ندادن) رعایت بشن ما با استفاده از تزریق میکروفت (Micro‑Fat Grafting) و کانولاهای ظریف Teal‑Signature […]

سانتریفیوژ کنترل‌شده (سرعت و زمان مشخص) ضروری است تا روغن و مایعات اضافی جدا شوند. با این حال، سانتریفیوژ بیش از حد می‌تواند به سلول‌ها آسیب بزند. جراحان سعی می‌کنند ECM را که شامل فاکتورهای رشد است، برای حمایت از پیوند حفظ کنند.

حجم بلافاصله پس از عمل شامل چربی تزریقی و تورم است. تثبیت نهایی حجم، پس از ۶ تا ۹ ماه رخ می‌دهد؛ زمانی که تورم کاملاً از بین رفته و چربی‌هایی که بقا نیافته‌اند جذب شده باشند.

بله، سونوگرافی یک ابزار ایمنی پیشرفته است که به جراح اجازه می‌دهد تا در زمان واقعی، موقعیت کانولا (بالای فاسیای عضله) و الگوهای تزریق را تأیید کند. این روش به شدت ریسک آسیب به عروق عمقی و آمبولی چربی (Fat Embolism) را کاهش می‌دهد.

استاندارد طلایی، تزریق فقط در لایه زیرپوستی (Subcutaneous Layer) و ممنوعیت مطلق تزریق در یا زیر فاسیای عضلانی است. استفاده از کانولای بزرگ (قطر ۳ تا ۴ میلی‌متر)، کند و آهسته بودن تزریق و حرکت رفت و برگشتی مداوم کانولا، ایمنی را تضمین می‌کند.