چه تکنیک‌هایی برای برجسته‌سازی (Augmentation) باسن در طول لیفت تحتانی بدن (علاوه بر لیفت عمودی) برای افزایش حجم و بهبود شکل استفاده می‌شود؟

به دلیل گستردگی جراحی و نیاز به ترمیم عمیق لایه‌های فاسیایی، معمولاً حداقل ۶ تا ۸ هفته برای بازگشت به فعالیت‌های سنگین و بلند کردن اجسام سنگین زمان نیاز است. فعالیت‌های سبک‌تر معمولاً پس از ۲ تا ۳ هفته از سر گرفته می‌شوند.

به دلیل وسعت بسیار زیاد ناحیه دکولمان (Dissection Area) و آسیب گسترده به عروق لنفاوی. درن‌ها معمولاً تا زمانی که حجم مایع خروجی در ۲۴ ساعت به طور مداوم زیر ۳۰ سی‌سی باشد، باقی می‌مانند تا ریسک تشکیل سروما به حداقل برسد.

این عمل با کشیدن فلپ شکمی به سمت پایین و تثبیت آن به فاسیای عضلات شکمی (Rectus Sheath) همراه با برداشتن بخشی از چربی زیرین انجام می‌شود تا تنش بر ناحیه شرمگاهی اعمال شده و افتادگی آن اصلاح گردد.

پس از بهبود اولیه، درمان‌های طولانی‌مدت شامل استفاده از ورقه‌های سیلیکونی (Silicone Sheeting)، ماساژ اسکار و در صورت نیاز، درمان‌های تخصصی مانند لیزر یا تزریق کورتیکواستروئید برای جلوگیری از هایپرتروفی یا کلوئید است.

برش باید با دقت در ناحیه “Minimal Movement Zone” (ناحیه حداقل حرکت) طراحی شود؛ معمولاً در گودی کمر پشت و درست بالای خط موی شرمگاهی در جلو، تا در حالت ایستاده و نشسته کاملاً در امتداد خط لباس زیر قرار گیرد.

جلوگیری از Dog Ears نیاز به برنامه‌ریزی دقیق برش و توزیع متقارن تنش دارد. گاهی اوقات نیاز است برش به صورت Tapered (مخروطی) یا با یک امتداد کوچک جانبی (Lateral Extension) بسته شود تا ضخامت بافت در دو انتهای زخم همسان شود.

در بیماران با چاقی مفرط سابقه دار یا با BMI بالا، عمل ممکن است به دلایل ایمنی (زمان طولانی جراحی و خطر DVT) به دو مرحله (لیفت تحتانی و لیفت فوقانی) با فاصله چند ماه تقسیم شود. اما در افراد واجد شرایط، انجام یکجا (Prone و سپس Supine) ارجح است.

نکروز (مرگ بافت) به دلیل کاهش خون‌رسانی (Ischemia) در لبه‌های فلپ، به ویژه در بیماران سیگاری یا دیابتی، رخ می‌دهد. این ناحیه به تدریج سیاه شده و نیاز به مدیریت موضعی زخم یا دبریدمان جراحی دارد.

لیپوساکشن با تکنیک‌های لایه‌بندی فلپ، نقش حیاتی در نازک کردن یکنواخت فلپ پوستی ایفا می‌کند. هدف اصلی، بهبود کانتور و تسهیل جابه‌جایی و بستن فلپ‌ها با حداقل تنش، نه صرفاً برداشتن چربی‌های باقیمانده است.

به دلیل زمان طولانی عمل و نیاز به تغییر پوزیشن بیمار، خطر VTE بسیار بالاست. پروتکل‌ها شامل استفاده مداوم از جوراب‌های فشاری، دستگاه‌های فشار متناوب پنوماتیک (SCDs)، و در صورت لزوم، داروهای ضدانعقاد (مانند هپارین با دوز پایین) است.

لیفت بدن تنها می‌تواند ترک‌های پوستی را که در ناحیه پوست برداشته‌شده (معمولاً زیر ناف و پهلوها) قرار دارند، حذف کند. ترک‌های پوستی باقی‌مانده در نواحی‌ای که پوستشان حفظ شده (مثل ران‌ها یا بخش‌های فوقانی شکم)، تنها بهبود جزئی پیدا می‌کنند.

برداشتن پوست اضافه از ناحیه کمربند پشتی (پشت و پهلوها) یک نیروی کششی (Vector) فوقانی و عمودی ایجاد می‌کند. این کشش، باعث لیفت بافت‌های افتاده باسن و سفت شدن پوست شل ران‌های جانبی می‌شود.