در پروتزهای نسل جدید (Fifth Generation Cohesive Gel)، تفاوت در ویسکوزیته (Viscosity) و الاستیسیته (Elasticity) ژل چگونه بر حس نهایی (Feel) و مقاومت در برابر پارگی خاموش تأثیر می‌گذارد؟

برای موارد شدید (سینه سفت، دردناک و تغییر شکل‌یافته)، استاندارد طلایی، انجام Total Capsulectomy (برداشت کامل کپسول) است. اغلب این جراحی با تعویض پروتز و تغییر فضای قرارگیری (مثلاً انتقال به زیر عضله) همراه می‌شود تا منبع التهاب مزمن حذف شود.

پارگی خاموش (بدون علامت بالینی) یک وضعیت اضطراری نیست، اما نیاز به برنامه‌ریزی برای تعویض دارد. MRI با وضوح بالا (High-Resolution MRI) روش تشخیصی استاندارد طلایی است و می‌تواند نشانه‌های ظریفی مانند “Linguini Sign” (پوسته‌های جمع‌شده پروتز) را تشخیص دهد.

سطوح نانو تکسچر (با حداقل ناهمواری) با کاهش تشکیل بیوفیلم (لایه نازک باکتریایی) و پاسخ‌های التهابی مزمن، کمترین میزان تشکیل کپسول سفت شده (کنتراکچر) را نشان می‌دهند و در تئوری، با کمترین خطر BIA-ALCL همراه هستند.

جراح با اندازه‌گیری دقیق عرض قاعده سینه بیمار، پروتزی را انتخاب می‌کند که حجم مطلوب را بدون ایجاد تنش بیش از حد بر Soft Tissue Envelope فراهم کند. انتخاب ناصحیح منجر به عوارضی چون Rippling و لمس شدن لبه‌های پروتز (Palpability) می‌شود.

قیف کِلیور یک وسیله استریل است که تماس فیزیکی پروتز با دست جراح و لبه‌های پوست (که منبع اصلی باکتری هستند) را حذف می‌کند. این کاهش آلودگی، عاملی کلیدی در کم کردن ریسک تشکیل بیوفیلم و متعاقباً، کاهش شدید نرخ کپسولار کنتراکچر است.

برش Periareolar از نظر زیبایی جای زخم عالی است، اما به دلیل نیاز به جابجایی بافت در عمق، خطر آسیب به شاخه‌های عصبی بین دنده‌ای (Intercostal Nerves) را افزایش می‌دهد که می‌تواند منجر به تغییرات موقت یا دائمی در حس ناحیه Nipple-Areola Complex (NAC) شود.

Overfill (که اغلب در مورد پروتزهای سالین مطرح است) یا انتخاب پروتز با حجم بیش از حد (نسبت به بافت موجود)، باعث تنش بیش از اندازه روی پوست می‌شود. پیامد این امر، نمایان شدن لبه‌های پروتز (Palpability) و چین‌وچروک‌های پوستی (Rippling) به‌ویژه در بیماران با بافت چربی کم است.

سروماهای دیررس (تجمع مایع بیش از یک سال پس از جراحی) ممکن است ناشی از تحریک مکانیکی، التهاب مزمن یا در موارد نادر، نشانگر BIA-ALCL (لنفوم آناپلاستیک سلول بزرگ مرتبط با پروتز) باشند. پروتکل تشخیصی شامل سونوگرافی و آسپیراسیون همراه با سیتولوژی است.

جراح با برش دقیق و تثبیت لبه تحتانی پروتز، موقعیت جدید و دقیق IMF را تعیین می‌کند. جابه‌جایی حساب‌شده IMF می‌تواند بافت آویزان زیرین را مدیریت کرده و در موارد Ptosis خفیف، نیاز به لیفت کامل (Mastopexy) را به تعویق بیندازد.

ADM (ماتریس درمال غیر سلولی، حاصل از بافت پوست) به عنوان یک داربست بیولوژیک استفاده می‌شود. این بافت در زیر سینه، پاکت جراحی را تقویت کرده، از بافت نرم موجود حمایت می‌کند و از جابه‌جایی پروتز به سمت پایین (Inferior Displacement) جلوگیری می‌نماید.

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) علائم BII (Breast Implant Illness) را تأیید می‌کند، اما هنوز شواهد علمی قاطعی برای اثبات ارتباط مستقیم و علت و معلولی بین پروتزهای سیلیکونی و بیماری‌های سیستمیک خودایمنی (ASIBs) مانند لوپوس وجود ندارد. درمان اصلی BII، خارج کردن پروتز (Explantation) است.

ابزارهای سه‌بعدی (مانند Vectra XT) اندازه‌گیری‌های حیاتی (مثل عرض پایه و ارتفاع نوک سینه) را به‌صورت میلی‌متری محاسبه می‌کنند. این امر به بیمار اجازه می‌دهد نتیجه نهایی (بر اساس حجم و برجستگی) را قبل از جراحی ببیند و اختلاف بین انتظارات بیمار و واقعیت جراحی به حداقل می‌رسد.