نقش لیپوساکشن در اطراف باسن (پهلو و کمر) در ایجاد جلوه اپتیکال و تعریف بیشتر شکل ساعت شنی چیست؟

سانتریفیوژ کنترل‌شده (سرعت و زمان مشخص) ضروری است تا روغن و مایعات اضافی جدا شوند. با این حال، سانتریفیوژ بیش از حد می‌تواند به سلول‌ها آسیب بزند. جراحان سعی می‌کنند ECM را که شامل فاکتورهای رشد است، برای حمایت از پیوند حفظ کنند.

جراحی ثانویه تنها پس از تثبیت کامل نتایج اولیه (حداقل ۶ تا ۱۲ ماه پس از جراحی اول) توصیه می‌شود. این امر شامل اصلاح عدم تقارن‌های جزئی یا افزایش حجم بیشتر است که در صورت جذب بیش از حد چربی رخ داده باشد.

استاندارد طلایی، تزریق فقط در لایه زیرپوستی (Subcutaneous Layer) و ممنوعیت مطلق تزریق در یا زیر فاسیای عضلانی است. استفاده از کانولای بزرگ (قطر ۳ تا ۴ میلی‌متر)، کند و آهسته بودن تزریق و حرکت رفت و برگشتی مداوم کانولا، ایمنی را تضمین می‌کند.

بله، سونوگرافی یک ابزار ایمنی پیشرفته است که به جراح اجازه می‌دهد تا در زمان واقعی، موقعیت کانولا (بالای فاسیای عضله) و الگوهای تزریق را تأیید کند. این روش به شدت ریسک آسیب به عروق عمقی و آمبولی چربی (Fat Embolism) را کاهش می‌دهد.

از روش‌های لیپوساکشن کم‌فشار (Low-Pressure Liposuction) مانند PAL (Power-Assisted Liposuction) یا روش‌های دستی، برای حفظ ساختار سلول‌های چربی و آسیب کمتر به آن‌ها استفاده می‌شود. سرعت بالای دستگاه یا حرارت زیاد، بقای سلول‌ها را کاهش می‌دهد.

بله، اما نه بلافاصله. پس از تزریق چربی به باسن باید حداقل ۳ تا ۶ ماه صبر کرد تا چربی تثبیت شود، سپس در صورت نیاز می‌توان برای اصلاح فرم یا حجم‌دهی جزئی از فیلر بادی استفاده کرد. این کار فقط بعد از بررسی و تأیید پزشک متخصص انجام می‌شود.

بله، افزایش وزن باعث حجیم شدن چربی‌های پیوندی شده و کاهش وزن منجر به کوچک شدن آن‌ها می‌شود. حفظ وزن ثابت در محدوده ۱۰ پوند (حدود ۴.۵ کیلوگرم) برای حفظ نتایج مطلوب بلندمدت حیاتی است.

بیمار باید حداقل ۲ تا ۴ هفته از نشستن مستقیم روی ناحیه تزریق‌شده خودداری کند. در زمان نشستن، باید از بالش BBL استفاده شود تا وزن بدن به ران‌ها منتقل شود و بقای چربی تزریق شده به حداکثر برسد.

حجم بلافاصله پس از عمل شامل چربی تزریقی و تورم است. تثبیت نهایی حجم، پس از ۶ تا ۹ ماه رخ می‌دهد؛ زمانی که تورم کاملاً از بین رفته و چربی‌هایی که بقا نیافته‌اند جذب شده باشند.

نرخ جذب مجدد (معمولاً ۲۰ تا ۵۰ درصد) به تکنیک جراحی (مثلاً حجم تزریق در هر پاس)، کیفیت چربی و ثبات وزن بیمار بستگی دارد. جراحان با استفاده از تزریق در لایه‌های مختلف و جلوگیری از تزریق توده‌ای، بقای چربی را بهینه‌سازی می‌کنند.

پروتکل‌های پیشرفته شامل ترکیبی از بلوک‌های عصبی (TAP Block یا PECS Block) حین جراحی، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) و داروهای ضد درد خفیف است تا از استفاده از مسکن‌های افیونی قوی به حداقل رسیده و ریکاوری سریع‌تر شود.

تزریق در لایه سطحی برای اصلاح عیوب کانتور و ایجاد پوست صاف‌تر کاربرد دارد، در حالی که تزریق در لایه عمیق‌تر، حجم اصلی و برجستگی را فراهم می‌کند. تزریق باید به صورت یکنواخت (در پاس‌های کوچک) در هردو لایه صورت گیرد.