جراح چگونه موقعیت نهایی چین زیر سینه (Inframammary Fold – IMF) را بهینه می‌کند و آیا می‌توان از آن برای اصلاح Ptosis خفیف بهره برد؟

ژل‌های کوهسیو با ویسکوزیته بالا، خاصیت Form-Stable (حفظ شکل) را فراهم می‌کنند. الاستیسیته کنترل‌شده امکان حرکت طبیعی بافت را می‌دهد و مجموع این ویژگی‌ها، ریسک پارگی خاموش با ریزش ژل را به صفر رسانده و حس طبیعی‌تری ایجاد می‌کند.

سطوح نانو تکسچر (با حداقل ناهمواری) با کاهش تشکیل بیوفیلم (لایه نازک باکتریایی) و پاسخ‌های التهابی مزمن، کمترین میزان تشکیل کپسول سفت شده (کنتراکچر) را نشان می‌دهند و در تئوری، با کمترین خطر BIA-ALCL همراه هستند.

ADM (ماتریس درمال غیر سلولی، حاصل از بافت پوست) به عنوان یک داربست بیولوژیک استفاده می‌شود. این بافت در زیر سینه، پاکت جراحی را تقویت کرده، از بافت نرم موجود حمایت می‌کند و از جابه‌جایی پروتز به سمت پایین (Inferior Displacement) جلوگیری می‌نماید.

Overfill (که اغلب در مورد پروتزهای سالین مطرح است) یا انتخاب پروتز با حجم بیش از حد (نسبت به بافت موجود)، باعث تنش بیش از اندازه روی پوست می‌شود. پیامد این امر، نمایان شدن لبه‌های پروتز (Palpability) و چین‌وچروک‌های پوستی (Rippling) به‌ویژه در بیماران با بافت چربی کم است.

Augmentation-Mastopexy (لیفت همزمان با پروتز) زمانی ضروری است که میزان Ptosis اولیه متوسط تا شدید باشد. عدم انجام لیفت در این شرایط، منجر به Ptosis ثانویه (افتادگی مجدد) می‌شود؛ زیرا بافت نرم حمایت‌نشده قادر به تحمل وزن پروتز نخواهد بود.

برای موارد شدید (سینه سفت، دردناک و تغییر شکل‌یافته)، استاندارد طلایی، انجام Total Capsulectomy (برداشت کامل کپسول) است. اغلب این جراحی با تعویض پروتز و تغییر فضای قرارگیری (مثلاً انتقال به زیر عضله) همراه می‌شود تا منبع التهاب مزمن حذف شود.

قیف کِلیور یک وسیله استریل است که تماس فیزیکی پروتز با دست جراح و لبه‌های پوست (که منبع اصلی باکتری هستند) را حذف می‌کند. این کاهش آلودگی، عاملی کلیدی در کم کردن ریسک تشکیل بیوفیلم و متعاقباً، کاهش شدید نرخ کپسولار کنتراکچر است.

تکنیک Dual Plane (بالای پروتز زیر عضله و پایین آن زیر غده) با آزاد کردن بخش‌های تحتانی عضله سینه بزرگ، جابه‌جایی شدید پروتز (Dynamic Animation Deformity) در زمان انقباض عضله را به شدت کاهش می‌دهد و در عین حال به پروتز اجازه می‌دهد تا افت طبیعی‌تری داشته باشد.

سروماهای دیررس (تجمع مایع بیش از یک سال پس از جراحی) ممکن است ناشی از تحریک مکانیکی، التهاب مزمن یا در موارد نادر، نشانگر BIA-ALCL (لنفوم آناپلاستیک سلول بزرگ مرتبط با پروتز) باشند. پروتکل تشخیصی شامل سونوگرافی و آسپیراسیون همراه با سیتولوژی است.

ابزارهای سه‌بعدی (مانند Vectra XT) اندازه‌گیری‌های حیاتی (مثل عرض پایه و ارتفاع نوک سینه) را به‌صورت میلی‌متری محاسبه می‌کنند. این امر به بیمار اجازه می‌دهد نتیجه نهایی (بر اساس حجم و برجستگی) را قبل از جراحی ببیند و اختلاف بین انتظارات بیمار و واقعیت جراحی به حداقل می‌رسد.

معمولاً پروتز سینه مانعی برای شیردهی ایجاد نمی‌کنه، چون پروتز پشت بافت پستان یا عضله قرار می‌گیره و با مجاری شیری تماسی نداره. فقط در برش‌های اطراف هاله ممکنه در موارد نادر کمی اختلال ایجاد بشه، ولی در تکنیک‌های جدید TehranVIP این ریسک تقریباً صفره

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) علائم BII (Breast Implant Illness) را تأیید می‌کند، اما هنوز شواهد علمی قاطعی برای اثبات ارتباط مستقیم و علت و معلولی بین پروتزهای سیلیکونی و بیماری‌های سیستمیک خودایمنی (ASIBs) مانند لوپوس وجود ندارد. درمان اصلی BII، خارج کردن پروتز (Explantation) است.