آیا نظارت با سونوگرافی (Ultrasound Guidance) در حین جراحی برای تعیین محل دقیق نوک کانولا و اطمینان از تزریق زیرپوستی ضروری است؟

در عمل BBL واقعی، چربی از نواحی مثل شکم، پهلو یا ران با لیپوماتیک استخراج و به باسن تزریق میشه (Fat Transfer). وقتی بیمار BMI زیر ۲۰ یا چربی کمتر از ۱.۵ لیتر قابل برداشت داره، تزریق چربی: ماندگار نمیشه، ممکنه جذب سریع اتفاق بیفته، یا اصلاً حجم کافی برای فرم‌دهی وجود نداشته باشه. پروتز باسن (Gluteal Implants) 🩵 بهترین انتخاب برای […]

هیچ حجم ایمن مطلق ثابتی وجود ندارد، اما جراحان متبحر حجم تزریق را به ظرفیت بافت نرم و پوشش پوست محدود می‌کنند. Mega BBL (تزریق حجم‌های بسیار بالا) خطرناک است، زیرا با افزایش فشار داخلی، احتمال آمبولی و نکروز چربی (مرگ بافت) را بالا می‌برد.

تزریق چربی به Hip Dips یا ناحیه تروکانتریک (Trochanteric Area) برای اصلاح کانتور است. چربی در این بخش باید با دقت زیاد و در لایه زیرپوستی سطحی تزریق شود تا پیوستگی لازم با سایر بخش‌های باسن ایجاد شده و از ناهنجاری‌ها جلوگیری شود.

استاندارد طلایی، تزریق فقط در لایه زیرپوستی (Subcutaneous Layer) و ممنوعیت مطلق تزریق در یا زیر فاسیای عضلانی است. استفاده از کانولای بزرگ (قطر ۳ تا ۴ میلی‌متر)، کند و آهسته بودن تزریق و حرکت رفت و برگشتی مداوم کانولا، ایمنی را تضمین می‌کند.

بیمار باید حداقل ۲ تا ۴ هفته از نشستن مستقیم روی ناحیه تزریق‌شده خودداری کند. در زمان نشستن، باید از بالش BBL استفاده شود تا وزن بدن به ران‌ها منتقل شود و بقای چربی تزریق شده به حداکثر برسد.

جراحی ثانویه تنها پس از تثبیت کامل نتایج اولیه (حداقل ۶ تا ۱۲ ماه پس از جراحی اول) توصیه می‌شود. این امر شامل اصلاح عدم تقارن‌های جزئی یا افزایش حجم بیشتر است که در صورت جذب بیش از حد چربی رخ داده باشد.

بله، اما نه بلافاصله. پس از تزریق چربی به باسن باید حداقل ۳ تا ۶ ماه صبر کرد تا چربی تثبیت شود، سپس در صورت نیاز می‌توان برای اصلاح فرم یا حجم‌دهی جزئی از فیلر بادی استفاده کرد. این کار فقط بعد از بررسی و تأیید پزشک متخصص انجام می‌شود.

گارمنت در ناحیه لیپوساکشن‌شده (دهنده) برای کاهش تورم، کاهش ریسک سروما و انقباض پوست ضروری است. اما در ناحیه باسن (گیرنده)، هدف جراح ایجاد فشاری سبک برای کاهش تورم بدون فشرده‌سازی چربی تزریق‌شده است.

تزریق در لایه سطحی برای اصلاح عیوب کانتور و ایجاد پوست صاف‌تر کاربرد دارد، در حالی که تزریق در لایه عمیق‌تر، حجم اصلی و برجستگی را فراهم می‌کند. تزریق باید به صورت یکنواخت (در پاس‌های کوچک) در هردو لایه صورت گیرد.

از روش‌های لیپوساکشن کم‌فشار (Low-Pressure Liposuction) مانند PAL (Power-Assisted Liposuction) یا روش‌های دستی، برای حفظ ساختار سلول‌های چربی و آسیب کمتر به آن‌ها استفاده می‌شود. سرعت بالای دستگاه یا حرارت زیاد، بقای سلول‌ها را کاهش می‌دهد.

سانتریفیوژ کنترل‌شده (سرعت و زمان مشخص) ضروری است تا روغن و مایعات اضافی جدا شوند. با این حال، سانتریفیوژ بیش از حد می‌تواند به سلول‌ها آسیب بزند. جراحان سعی می‌کنند ECM را که شامل فاکتورهای رشد است، برای حمایت از پیوند حفظ کنند.

حجم بلافاصله پس از عمل شامل چربی تزریقی و تورم است. تثبیت نهایی حجم، پس از ۶ تا ۹ ماه رخ می‌دهد؛ زمانی که تورم کاملاً از بین رفته و چربی‌هایی که بقا نیافته‌اند جذب شده باشند.