استفاده از تکنیک “No-Touch” یا قیف کِلیور (Keller Funnel) در هنگام ورود پروتز، چه نقشی در کاهش آلودگی باکتریایی و احتمال عفونت‌های زیربالینی دارد؟

ژل‌های کوهسیو با ویسکوزیته بالا، خاصیت Form-Stable (حفظ شکل) را فراهم می‌کنند. الاستیسیته کنترل‌شده امکان حرکت طبیعی بافت را می‌دهد و مجموع این ویژگی‌ها، ریسک پارگی خاموش با ریزش ژل را به صفر رسانده و حس طبیعی‌تری ایجاد می‌کند.

جراح با اندازه‌گیری دقیق عرض قاعده سینه بیمار، پروتزی را انتخاب می‌کند که حجم مطلوب را بدون ایجاد تنش بیش از حد بر Soft Tissue Envelope فراهم کند. انتخاب ناصحیح منجر به عوارضی چون Rippling و لمس شدن لبه‌های پروتز (Palpability) می‌شود.

تکنیک Dual Plane (بالای پروتز زیر عضله و پایین آن زیر غده) با آزاد کردن بخش‌های تحتانی عضله سینه بزرگ، جابه‌جایی شدید پروتز (Dynamic Animation Deformity) در زمان انقباض عضله را به شدت کاهش می‌دهد و در عین حال به پروتز اجازه می‌دهد تا افت طبیعی‌تری داشته باشد.

ADM (ماتریس درمال غیر سلولی، حاصل از بافت پوست) به عنوان یک داربست بیولوژیک استفاده می‌شود. این بافت در زیر سینه، پاکت جراحی را تقویت کرده، از بافت نرم موجود حمایت می‌کند و از جابه‌جایی پروتز به سمت پایین (Inferior Displacement) جلوگیری می‌نماید.

سطوح نانو تکسچر (با حداقل ناهمواری) با کاهش تشکیل بیوفیلم (لایه نازک باکتریایی) و پاسخ‌های التهابی مزمن، کمترین میزان تشکیل کپسول سفت شده (کنتراکچر) را نشان می‌دهند و در تئوری، با کمترین خطر BIA-ALCL همراه هستند.

برای موارد شدید (سینه سفت، دردناک و تغییر شکل‌یافته)، استاندارد طلایی، انجام Total Capsulectomy (برداشت کامل کپسول) است. اغلب این جراحی با تعویض پروتز و تغییر فضای قرارگیری (مثلاً انتقال به زیر عضله) همراه می‌شود تا منبع التهاب مزمن حذف شود.

معمولاً پروتز سینه مانعی برای شیردهی ایجاد نمی‌کنه، چون پروتز پشت بافت پستان یا عضله قرار می‌گیره و با مجاری شیری تماسی نداره. فقط در برش‌های اطراف هاله ممکنه در موارد نادر کمی اختلال ایجاد بشه، ولی در تکنیک‌های جدید TehranVIP این ریسک تقریباً صفره

جراح با برش دقیق و تثبیت لبه تحتانی پروتز، موقعیت جدید و دقیق IMF را تعیین می‌کند. جابه‌جایی حساب‌شده IMF می‌تواند بافت آویزان زیرین را مدیریت کرده و در موارد Ptosis خفیف، نیاز به لیفت کامل (Mastopexy) را به تعویق بیندازد.

برش Periareolar از نظر زیبایی جای زخم عالی است، اما به دلیل نیاز به جابجایی بافت در عمق، خطر آسیب به شاخه‌های عصبی بین دنده‌ای (Intercostal Nerves) را افزایش می‌دهد که می‌تواند منجر به تغییرات موقت یا دائمی در حس ناحیه Nipple-Areola Complex (NAC) شود.

Augmentation-Mastopexy (لیفت همزمان با پروتز) زمانی ضروری است که میزان Ptosis اولیه متوسط تا شدید باشد. عدم انجام لیفت در این شرایط، منجر به Ptosis ثانویه (افتادگی مجدد) می‌شود؛ زیرا بافت نرم حمایت‌نشده قادر به تحمل وزن پروتز نخواهد بود.

Overfill (که اغلب در مورد پروتزهای سالین مطرح است) یا انتخاب پروتز با حجم بیش از حد (نسبت به بافت موجود)، باعث تنش بیش از اندازه روی پوست می‌شود. پیامد این امر، نمایان شدن لبه‌های پروتز (Palpability) و چین‌وچروک‌های پوستی (Rippling) به‌ویژه در بیماران با بافت چربی کم است.

پارگی خاموش (بدون علامت بالینی) یک وضعیت اضطراری نیست، اما نیاز به برنامه‌ریزی برای تعویض دارد. MRI با وضوح بالا (High-Resolution MRI) روش تشخیصی استاندارد طلایی است و می‌تواند نشانه‌های ظریفی مانند “Linguini Sign” (پوسته‌های جمع‌شده پروتز) را تشخیص دهد.