مفهوم “Overfill” یا پر کردن بیش از حد پروتز در پروتزهای اشکی (Anatomical) چیست و چه ریسک‌هایی (مانند لمس شدن لبه پروتز) به همراه دارد؟

ADM (ماتریس درمال غیر سلولی، حاصل از بافت پوست) به عنوان یک داربست بیولوژیک استفاده می‌شود. این بافت در زیر سینه، پاکت جراحی را تقویت کرده، از بافت نرم موجود حمایت می‌کند و از جابه‌جایی پروتز به سمت پایین (Inferior Displacement) جلوگیری می‌نماید.

تکنیک Dual Plane (بالای پروتز زیر عضله و پایین آن زیر غده) با آزاد کردن بخش‌های تحتانی عضله سینه بزرگ، جابه‌جایی شدید پروتز (Dynamic Animation Deformity) در زمان انقباض عضله را به شدت کاهش می‌دهد و در عین حال به پروتز اجازه می‌دهد تا افت طبیعی‌تری داشته باشد.

معمولاً پروتز سینه مانعی برای شیردهی ایجاد نمی‌کنه، چون پروتز پشت بافت پستان یا عضله قرار می‌گیره و با مجاری شیری تماسی نداره. فقط در برش‌های اطراف هاله ممکنه در موارد نادر کمی اختلال ایجاد بشه، ولی در تکنیک‌های جدید TehranVIP این ریسک تقریباً صفره

برای موارد شدید (سینه سفت، دردناک و تغییر شکل‌یافته)، استاندارد طلایی، انجام Total Capsulectomy (برداشت کامل کپسول) است. اغلب این جراحی با تعویض پروتز و تغییر فضای قرارگیری (مثلاً انتقال به زیر عضله) همراه می‌شود تا منبع التهاب مزمن حذف شود.

سروماهای دیررس (تجمع مایع بیش از یک سال پس از جراحی) ممکن است ناشی از تحریک مکانیکی، التهاب مزمن یا در موارد نادر، نشانگر BIA-ALCL (لنفوم آناپلاستیک سلول بزرگ مرتبط با پروتز) باشند. پروتکل تشخیصی شامل سونوگرافی و آسپیراسیون همراه با سیتولوژی است.

Augmentation-Mastopexy (لیفت همزمان با پروتز) زمانی ضروری است که میزان Ptosis اولیه متوسط تا شدید باشد. عدم انجام لیفت در این شرایط، منجر به Ptosis ثانویه (افتادگی مجدد) می‌شود؛ زیرا بافت نرم حمایت‌نشده قادر به تحمل وزن پروتز نخواهد بود.

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) علائم BII (Breast Implant Illness) را تأیید می‌کند، اما هنوز شواهد علمی قاطعی برای اثبات ارتباط مستقیم و علت و معلولی بین پروتزهای سیلیکونی و بیماری‌های سیستمیک خودایمنی (ASIBs) مانند لوپوس وجود ندارد. درمان اصلی BII، خارج کردن پروتز (Explantation) است.

برش Periareolar از نظر زیبایی جای زخم عالی است، اما به دلیل نیاز به جابجایی بافت در عمق، خطر آسیب به شاخه‌های عصبی بین دنده‌ای (Intercostal Nerves) را افزایش می‌دهد که می‌تواند منجر به تغییرات موقت یا دائمی در حس ناحیه Nipple-Areola Complex (NAC) شود.

پارگی خاموش (بدون علامت بالینی) یک وضعیت اضطراری نیست، اما نیاز به برنامه‌ریزی برای تعویض دارد. MRI با وضوح بالا (High-Resolution MRI) روش تشخیصی استاندارد طلایی است و می‌تواند نشانه‌های ظریفی مانند “Linguini Sign” (پوسته‌های جمع‌شده پروتز) را تشخیص دهد.

قیف کِلیور یک وسیله استریل است که تماس فیزیکی پروتز با دست جراح و لبه‌های پوست (که منبع اصلی باکتری هستند) را حذف می‌کند. این کاهش آلودگی، عاملی کلیدی در کم کردن ریسک تشکیل بیوفیلم و متعاقباً، کاهش شدید نرخ کپسولار کنتراکچر است.

جراح با اندازه‌گیری دقیق عرض قاعده سینه بیمار، پروتزی را انتخاب می‌کند که حجم مطلوب را بدون ایجاد تنش بیش از حد بر Soft Tissue Envelope فراهم کند. انتخاب ناصحیح منجر به عوارضی چون Rippling و لمس شدن لبه‌های پروتز (Palpability) می‌شود.

ژل‌های کوهسیو با ویسکوزیته بالا، خاصیت Form-Stable (حفظ شکل) را فراهم می‌کنند. الاستیسیته کنترل‌شده امکان حرکت طبیعی بافت را می‌دهد و مجموع این ویژگی‌ها، ریسک پارگی خاموش با ریزش ژل را به صفر رسانده و حس طبیعی‌تری ایجاد می‌کند.